1 maand fulltime zelfstandig: "Was ik maar blijven werken..."

"Was ik maar blijven werken..."

1 maand is het al. Of liever gezegd "nog maar". Verschillende factoren en scenario's blijven in mijn hoofd rond dwalen. Een onzekerheid die er is, en die zal blijven vrees ik. Wat als morgen die telefoon niet meer rinkelt met een opdracht? Wat als ik morgen een lege agenda heb?

 

Afgelopen maand...

Afgelopen maand was hectisch. Uren kloppen is me niet vreemd. 17 jaar lang combineerde ik studies of werken met 3 avonden DJ'en per week. Werkweken van 60 uur zijn me niet vreemd en stiekem: ik hou er van! Bezig zijn, mensen tegenkomen, bijleren, al die passies en verschillende stielen onder de loep mogen nemen... I LOVE IT!!

Was ik maar blijven werken...

... op mijn ambtenarenjobke, een zwaar beroep, een gouden kooi met bergen verlof, niet meer doen dan aanwezig zijn. Dag in dag uit bezigheidstherapie. Elke dag een gevecht met mezelf omdat ik vooruit wil, wil bijleren, fantastische dingen wil doen. Trots wil zijn op mijn prestaties.

Maar dat mocht ik niet. 8 jaar lang vroeg ik om uitdagingen in mijn job. Die heb ik nooit gekregen. Mijn verantwoordelijke maakte me duidelijk dat ik niet meer was dan een slaaf, want "Het regent altijd naar beneden", waarmee ze wou zeggen dat ik niet meer moest doen dan haar rommel opkuisen. Als je dan je beste beentje voorzet, kreeg je de opmerking van de mannen met de dikke pré die duidelijk vertelde "als je zo verder doet, ga je hier niet lang meer blijven". 8 jaar lang een gevecht. 8 jaar lang je uren uitzitten om je loon te krijgen.

Uitbreken uit die gouden kooi.

Meer en meer collega's kregen te kampen met een burn out. Als je aan de HRM-afdeling vroeg wat ze hier rond gingen doen, was er geen sprake van burn out in het bedrijf. Wetende dat ik hier over 1 van de 150 meest innovatieve bedrijven ter wereld spreek... Dan begin je je toch af te vragen wat de bedoeling is van onze 'YOLO' en 'Carpe Diem'.

Ik spring. Ik laat die gouden kooi achter mij. Geld? Geen zorgen om maken. We zien wel hoe ver we springen, maar de rest van mijn leven in die kooi blijven zitten voor het maandloon en veel verlofdagen? Dat doe ik niet!

Hectische dagen

Mijn eerste maand als zelfstandige? Hectisch. En daar krijg ik zoveel energie van!! Geweldig.
Bijvoorbeeld gisteren. Gisteren had ik mijn eerste shoot om 10.00. Na de shoot even naar kantoor om wat foto's te bewerken. Om 13.00 de volgende shoot. Na die shoot even dronebeelden gaan maken van een vastgoed. Aansluitend naar huis om om 15.00 mijn avondeten binnen te spelen. Eten moet je doen als je tijd hebt ;-). Om 17.00 terug op appel voor shoots tot 19.00 en afsluiten nog een shoot van het brandweerkorps voor hun jaarlijkse kalender. Om 22.15 kwam ik terug thuis.

In mijn ogen een enorm boeiende dag. Misschien denk jij nu "Ik was blijven werken in die gouden kooi". Nee, ik zou voor geen geld meer terug willen gaan naar die broekslijt-functie. OK, ik moet er voor zorgen dat er brood op de plank komt. Of toch een half brood, want we zijn met 2. Maar dat is het minst van mijn zorgen. Ik kies nu mijn uren zelf. Ik maak me vrij wanneer ik dit wil. En vooral: Ik weet voor wie ik me dag in dag uit inzet: Voor mijn klanten. Het klinkt cliché, maar ik wil een meerwaarde zijn voor mijn klanten. Kosten hebben we genoeg. Waarom niet iemand zijn die hen geld opbrengt? Zo kan ik met een gerust hart gaan slapen, en ben ik er zeker van dat dat half brood op de plank er wel gaat liggen.

Dit was maand 1. Over 11 maanden kijk ik graag terug naar deze blog en geef je graag mijn ervaringen op dat moment. 

Stijn Matthé